Folia kiszonkowa a szczelność pryzmy - gdzie najczęściej powstają straty?

Folia kiszonkowa jest więc częścią systemu zabezpieczenia, a nie samodzielnym rozwiązaniem. O efekcie decyduje jednocześnie rodzaj zastosowanej warstwy, sposób jej ułożenia, szczelne zamknięcie obrzeży oraz utrzymanie przykrycia w kontakcie z powierzchnią zakiszanego materiału.

Dlaczego dopływ powietrza do pryzmy jest tak problematyczny?

Zakiszanie opiera się na stworzeniu warunków z ograniczonym dostępem tlenu. Po zakończeniu napełniania i zagęszczania pryzmy jej powierzchnia musi zostać możliwie szybko odizolowana od otoczenia. Jeśli przykrycie jest nieszczelne, powietrze może docierać przede wszystkim do warstw znajdujących się tuż pod folią oraz w pobliżu ścian i krawędzi.

Szczególnie podatne są miejsca, w których materiał jest trudniej docisnąć lub powierzchnia pryzmy jest nierówna. Luźna folia poruszana przez wiatr dodatkowo sprzyja zasysaniu powietrza pod przykrycie. Dlatego samo rozłożenie arkusza nad kiszonką nie kończy pracy.

Największej uwagi wymagają zwykle:

• krawędzie i zakończenia pryzmy,

• połączenia kolejnych arkuszy folii,

• okolice ścian silosu,

• miejsca narażone na przebicie przez podłoże lub elementy roślin,

• fragmenty, na których przykrycie może się unosić podczas silnego wiatru.

Kontrola właśnie tych punktów pozwala szybciej wychwycić problemy niż sporadyczne oglądanie pryzmy z większej odległości.

Warstwa podkładowa i folia pryzmowa pełnią inne zadania

Przy zabezpieczaniu kiszonki można spotkać kilka rodzajów tworzyw, których nie należy traktować jako zamienników. Cienka warstwa podkładowa dobrze dopasowuje się do nierówności powierzchni materiału i pomaga ograniczyć przestrzenie, w których mogłoby pozostawać powietrze. Nad nią stosuje się mocniejsze przykrycie zewnętrzne, którego zadaniem jest zabezpieczenie całej powierzchni podczas przechowywania.

W praktyce istotna jest więc współpraca poszczególnych warstw. Zewnętrzna folia musi radzić sobie z obciążeniem, zmianami pogody i codziennymi warunkami panującymi w gospodarstwie, natomiast warstwa znajdująca się bliżej kiszonki odpowiada przede wszystkim za dokładniejsze uszczelnienie powierzchni.

W sklepie FHU Ideal - Sklep Zootechniczny dostępna jest folia kiszonkowa obejmująca rozwiązania podkładowe oraz pryzmowe. Wśród produktów przeznaczonych do głównego przykrycia znajdują się między innymi folie Silo-Vit Pryzma 150, Pryzma Plus 100 i Pryzma PREMIUM 120, co pozwala uwzględnić różne sposoby zabezpieczania pryzm.

Najlepsza folia nie pomoże, jeśli zostanie źle ułożona

Pierwszym warunkiem skutecznego przykrycia jest przygotowanie powierzchni pryzmy. Duże nierówności utrudniają przyleganie tworzywa i tworzą miejsca, w których folia może pracować pod wpływem wiatru. Po zakończeniu zagęszczania przykrycie powinno zostać ułożone bez zbędnej zwłoki.

Przy dużych pryzmach jeden arkusz często nie wystarcza. Kolejne fragmenty trzeba wtedy układać z odpowiednim zakładem i szczególnie dokładnie dociskać miejsce ich połączenia. Układ arkuszy powinien także sprzyjać odpływowi wody, zamiast kierować ją pod przykrycie.

Sam proces można sprowadzić do kilku powiązanych czynności:

• wyrównania i zagęszczenia końcowej powierzchni,

• dokładnego rozłożenia warstw bez niepotrzebnych fałd,

• wykonania szerokich i stabilnych zakładów,

• szczelnego zabezpieczenia krawędzi,

• równomiernego dociążenia całej powierzchni,

• kontroli przykrycia po silnym wietrze i innych niekorzystnych warunkach.

Obciążenie ma utrzymywać folię możliwie blisko kiszonki. Szczególnej staranności wymagają zakłady oraz obrzeża, ponieważ właśnie tam łatwo powstaje droga dla powietrza.

Małe uszkodzenie może stać się dużym problemem

Po przykryciu pryzmy praca nie kończy się na kilka miesięcy. Folia pozostaje narażona na wiatr, intensywne nasłonecznienie, kontakt ze zwierzętami oraz przypadkowe uszkodzenia podczas prac wykonywanych w pobliżu. Niewielki otwór może początkowo wyglądać niegroźnie, lecz pozostawiony bez naprawy pozwala na ciągły dopływ powietrza.

Dlatego stan przykrycia dobrze jest sprawdzać regularnie, a nie dopiero przed rozpoczęciem wybierania kiszonki. Uszkodzony fragment powinien zostać szybko oczyszczony i szczelnie naprawiony materiałem przeznaczonym do takich zastosowań. Zwykła przypadkowa taśma może mieć zbyt słabą przyczepność albo szybko odspoić się pod wpływem wilgoci i warunków atmosferycznych.

Kontrola jest szczególnie potrzebna po wichurach. Przesunięte obciążenie może nie rozerwać folii, ale pozostawić luźny fragment, pod który zaczyna przedostawać się powietrze. Taki problem jest znacznie mniej widoczny niż dziura, a nadal pogarsza szczelność całego zabezpieczenia.

Szczelność trzeba utrzymać również podczas wybierania kiszonki

Otwarcie pryzmy zmienia warunki przechowywania. Od tego momentu jedna część kiszonki jest regularnie odsłaniana, ale pozostała powierzchnia nadal powinna być zabezpieczona. Zdejmowanie zbyt dużego fragmentu przykrycia niepotrzebnie zwiększa obszar mający kontakt z powietrzem.

Folię najlepiej odsłaniać wraz z postępem wybierania materiału. Ważne jest również utrzymanie równego czoła pryzmy i ograniczenie naruszania głębszych warstw, które zostaną wykorzystane dopiero później. Szarpanie materiału i pozostawianie luźnej powierzchni ułatwia wnikanie powietrza w głąb masy.

W tym etapie dobrze widać, że zabezpieczanie kiszonki jest procesem ciągłym. Rozpoczyna się w momencie zamknięcia pryzmy, ale trwa aż do wykorzystania jej ostatniej części. Odpowiednia folia tworzy barierę, natomiast jej skuteczność zależy od dokładnego ułożenia, stabilnego dociążenia, szybkiej naprawy uszkodzeń i rozsądnego odsłaniania materiału podczas skarmiania.